KERKENZAKJE

Hoeveel van die bedompte zwarte kerkenzakjes aan een stok zijn er tegenwoordig nog in vrome omloop? Dat is mij niet bekend, want ik ga slechts ter kerke om er orgel te spelen. Daar zit ook een prijskaartje aan, maar wel een zeer bescheiden; Bach, Couperin en Buxtehude koop ik voor een paar tientjes per jaar. Mijn vingers, voeten en klavieren mogen alle sterren van de hemel spelen. En dat dan nog als buitenkerkelijk amateurmusicus in een lieflijke ambiance en zonder verdere bezoekers... (hetgeen extra wijding geeft...).

Met veel minder genoegen ben ik nu al weer heel wat weken bezig per acceptgiro veel te kleine bedragen te storten voor goede doelen, van vredesbeweging tot milieuzorg en van kankerbestrijding tot Wakker Dier. Dat doe ik weliswaar met liefde maar tegelijk ergert het me. We offeren voortdurend om toch eigenlijk een in gebreke blijvende overheid een handje te helpen. We zijn het aan onszelf verplicht om de NAVO te wantrouwen door de vrede te steunen, we geven geld om onze bloedeigen Waddenzee tegen aantasting in bescherming te nemen en we laten merken dat het welzijn van varkens, kippen of dassen naar ons oordeel noodzakelijker is dan de aanleg van weer een snelweg voor bedrijfsleven en juppenfront.

Een girootje heeft iets armoedigs, het is ook een soort kerkenzakje. Pas als je iets in beweging zet door een directe daad te stellen als waar de Groen Fronters mee bezig zijn of Milieudefensie of de Voskuil/van 't Hek activisten, geeft dat enige voldoening. Maar niet iedereen is in staat tot dit Ware Grote Werk.

Dan toch maar een geeltje in het witgewassen kerkenzakje.

Miep

Naar: Inhoudsopgave archief of Inhoudsopgave 't Kan Anders

Last Updated 20 maart 2000