Vrede met de NAVO als blauwhelmleverancier? |
2001 nr. 4
hoofdmenu
inhoudsopgavearchiefover 'tKAuw reactie |
|
Tot juni van dit jaar zijn er omstreeks duizend Nederlandse mariniers actief in het Ethiopisch-Eritrese grensgebied. Als blauwhelmen, dus onder VN-vlag, houden zij daar toezicht op een zeer broos staakt-het-vuren in de oorlog tussen deze landen. Hun taak aldaar en die van collega's uit Jordanië, Kenia en Nederlands NAVO-bondgenoot Canada is vredebewarend, 'peace keeping'. Dat is, zo wordt ons gezegd, de bedoeling van hun bazen in Den Haag, van Kofi Annan en van de regeringen van Eritrea en Ethiopië. Op de activiteiten van de mariniers rust ook de zegen van de VS. Dit verreweg belangrijkste NAVO-lid gaf zelfs veiligheidsgaranties voor de Nederlanders, wat betekent dat hun onderneming in hoge mate een NAVO-zaak is.
Het is niet onmogelijk dat de aanwezigheid van de blauwhelmen vrede brengt, heel misschien zelfs duurzaam. Zo'n resultaat moet worden toegejuicht: een kromme stok -de NAVO - kan soms een rechte slag slaan. Let wel, slechts de vrede verdient gejuich, de NAVO niet. Want tegenover de kleine kans dat blauwgehelmde NAVO-soldaten in een enkel geval de vrede bevorderen, staat de zekerheid dat zij groengehelmd klaarstaan voor oorlogvoering op wereldschaal. Zij maken deel uit van een organisatie die het internationaal recht verkracht door -het is nog maar twee jaar geleden- een bloedige agressieoorlog te voeren tegen Joegoslavië én door er kernwapens op na te houden.
De NAVO is de sterke arm van de rijkste landen, garant staand voor handhaving van hun wereldorde. Die betekent voor honderden miljoenen stervelingen onleefbare chaos, vernedering, onderdrukking, armoede, honger of milieubederf en roept daarom rebellie op. De 'professionals voor vrede en veiligheid' van de NAVO-landen zijn erop getraind om ordeproblemen met geweld op te lossen. Bombardementen, ook op burgerdoelen, kunnen helpen, waar diplomatie, dreigementen of geldgerinkel onvoldoende effect hebben.
De NAVO-landen zijn grote blauwhelmleveranciers voor de VN. Zo kunnen hun militairen zich presenteren als vredebewaarders of vredestichters, in dienst van een respectabel geachte organisatie. Die vredesrol doet het goed bij grote delen van de bevolkingen van het bondgenootschap. De mooie gedachten die bij deze rol horen leiden de aandacht af van de geweldsrol. |
|
|
hoofdmenu
inhoudsopgave
archief
over 'tKA
Updated: 27 mei 2001 |