De anderen (5)

't Kan Anders
2002 nr. 6

hoofdmenu

inhoudsopgave

archief

over 'tKA

uw reactie

Vandaag, 17 juni en 30 graden, stilt een jolige Händel-gavotte mijn zomerdorst. Deze eenenzestig vergeelde pagina's duikelde ik vorig jaar op bij een Hilversums antiquariaat voor vier antieke guldens. Het aardige van tweedehands bladmuziek is dat vorige spelers er hun geurvlaggetjes hebben achtergelaten. Ik trof eens een ezelskopje aan boven een reeks lastige noten, een door uitroeptekens omlijste hele noot met ernaast 'laat verdomme liggen die pink!' en aan de bovenkant van veel zwarte zestienden de aanbeveling om niet te vergeten immers verliefd te zijn, 'laat dat dan ook horen, lieve sukkel!'

In onze boekenkast zijn het de gepotloode vraagtekens, gekrulde onderlijningen of woedende onderstrepingen waar de geëmotioneerde lezer zich kennelijk ooit toe geroepen heeft gevoeld.

Op een Amsterdamse straathoek zag ik vanuit de bus een gigantische muurwaarschuwing aan de collega-chauffeur: 'Pas op! Rot bocht!' In een afbraakwijk, alweer op een blinde muur: 'Ik ben de spree met foeten.' Wie dit niet begrijpt, moet de verzen van Annie Schmidt nog eens napluizen. En vooral langs de treinbaan moet je constateren dat menigeen levensgevaarlijk bezig is geweest om de gierende hartstocht wereldkundig te maken met 'Oh Andrea ik hou zo van je!'

De muziekworstelaar, de streeplezer en de straatcolumnist-kort-door-de-bocht wensen allemaal iets prijs te geven van hun persoonlijkheid, van hun Ik of, om het eigentijds te zeggen, van hun identiteit. Zij deponeerden hun grappig, boos of lacherig Ik-was-hier-tje.

Hoogbejaard worden is niet leuk omdat het IKWASHIERTJE achter te veel horizonnen lijkt schuil te gaan. De spaties van de Internetadresbalk verdwijnen geleidelijk onder de druk van het grijze of witte hoofdhaar; de kappers maken er tot overmaat van ramp bij de vrouwen een uniformkapsel van. De rollators zullen het zelfbewustzijn er ook al niet groter op maken en de bejaardentehuizen geven een laatste mep tegen het fier bedoelde Ik. 'Wie niet weg is is gezien', speelden ze verstoppertje in vroeger dagen. Ze kunnen heden ten dage niet zo simpeltjes meer wegkomen en worden nauwelijks gezien...stille geknakte bloemen in Computerwoud.

Ons rest slechts een armetierig venstertje met: www.wijwarenhier.nl.

Miep