Multi Culti Zoen

't Kan Anders
2002 nr. 3

hoofdmenu

inhoudsopgave

archief

over 'tKA

uw reactie

Ahmed en Jessed dromen over de tijd dat er vrede zal zijn. Dan zullen ze natuurlijk een eigen land hebben: FALESTIN. En Arafat zal de Vader des Vaderlands zijn. Ze willen dan heel vaak op reis. Om goeie dingen te doen. Dat van die vredesactivisten die nu bij hen rondlopen, dat spreekt ze wel aan. Ballonnetjes oplaten. Vliegeren. Die mooie tévé-beelden waarop een Westeuropese activiste de opgesloten Mister Chairman omarmt terwijl hij haar op het voorhoofd kust. Multi Culti Zoen Toch. Doe dat maar eens na. Zelfs de lijfwachten begonnen te glimlachen.

Maar ook al dat lekkers dat dagelijks naar de activisten in de kantoren van Arafat gaat: kilo's koffie, liters spa, honderden pitta-broodjes, de lekkerste soorten kaas. Abu Amars Office lijkt wel Candlelight Palace. 'Zou het waar zijn?' vraagt Ahmed. 'Vreten ze dat allemaal op?' 'Misschien is het wel hun galgemaaltje', denkt Jessed. Want voorlopig is het kantoor van Arafat wel door vijanden omringd. De tanks staan in de straten. Hoeveel eigenlijk?

Ahmed en Jessed, als je ze zo vredig black gammon ziet spelen in hun kapotgeschoten koffiehuis, dan zou je niet vermoeden dat dit nu terroristen zijn. Zo vriendelijk als ze elkaar bejegenen. Zelfs als ze elkaar zo nu en dan voor de afwisseling een oor aannaaien blijven ze beleefd. Maar vergis je niet, want alle Palestijnen zijn terroristen. Dat zegt menig supporter van de Pro-Israël-Lobby. Dat zegt Sharon en hij kan het weten, want hij overlegt met Bush. Iedere Palestijn grijpt een geweer als hij de kans krijgt, of
hij stuurt drie van zijn tien kinderen vanuit Nabloes met dynamiet onder de bloes naar Israël toe. Mensen die zo weinig hebben moeten wel verraders zijn, dat kan niet anders, 'those Arabs'. En Israël heeft het er heel moeilijk mee. Dat heeft de Palestijnen alles geboden. Wat het kon missen. Dat hebben de Palestijnen niet aangepakt. Die grijpen altijd elke kans om een kans te laten voorbijgaan. Nee andersom, ze laten nooit geen enkele kans voorbijgaan om de boot te missen. En die boot zat waarschijnlijk ook vol explosieven. Palestijnen, moslims en murderers.

Bush en Sharon hebben één ding gemeen: Indianenverhalen. De één is er mee grootgeworden. De ander gelooft erin. De kern ervan is dat de mens een 'winnaar' is die altijd tevoren op de 'gluiperd' moet schieten. En daar komen dan de woorden 'defensie' en 'preventie' vandaan. De voorloper van de gedachte dat 'de aanval de beste verdediging is'. En zo is dan de term terrorisme-bestrijding geboren.

Ahmed en Jessed denken toch wel anders over vraagstukken van oorlog en vrede. Dat heeft het leven hen geleerd. Ze hebben meer dan genoeg van dood en verderf. Al die bolwerken op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza. Die mogen van hen nu wel stuk. De kolonisten moeten eruit en de vluchtelingen moeten erin. Ontruim de Bezette Gebieden en noem dat Falestin. Weg met de cowboys. Dan praten we verder. Als dat terrorisme is, so what?!

Pietje van Kimswerd